Hovudproblemet deira, i tillegg til biologi-frykta, var at dei argumenterte ut frå allmenne forhold: “Nei, vi kan ikkje sjå på folk om dei er homsar”. Sikkert rett som eit allment forhold, men det skjærer mot folks erfaringar sjølv om denne erfaringa er prega av dei som openbert er homoar. Men det er ikkje det allmenne som er saka, men den høge graden av variasjon. Biologisk og sosialt sett er vi alle forskjellige og det kan vere ulike grunnar til det.

Ein av grunnane er at oppvekst og aldring er det vi kallar ein irreversibel prosess. Det vil seie at alle som veks eller endrar seg over tid gjer det på bakgrunn av det ein nettopp har opplevd. Ein erfaring på eit tidspunkt gjev grunnlaget for utviklinga på neste tidspunkt. Har nokon gjeve deg ein på tygga, så kan han/ho ikkje ta det tilbake (sjølv om ein kan be om unnskyldning). Ein får aldri ein ny sjanse til å gje eit godt førsteinntrykk, som det heiter.

Slik er det med alle oppvekst-prosessar og barn knyter seg til ulike personar og forhold rundt seg og blir (i ein kombinasjon av arv og miljø) gradvis seg sjølve.